മഞ്ചൂന്റെ അടുക്കള — അവസാന തീരുമാനം

 

“ഞാനിവിടെ ഉള്ളൂർ മഞ്ചൂന്റവിടെ നിക്കണ്…”

ആ വാചകം ഒരിക്കൽ എനിക്ക് സാധാരണയായി തോന്നിയിരുന്നു.
ഇന്ന് അതേ വാചകം കേൾക്കുമ്പോൾ — എന്റെ ഉള്ളിൽ വെറുപ്പ് മാത്രം.

വിവാഹം ഉറപ്പിച്ച നാൾ മുതൽ ഞാൻ കേട്ടുകൊണ്ടിരുന്ന ഒരു കള്ളം ആയിരുന്നു അത്.

മഞ്ജു — കുഞ്ഞമ്മയുടെ മകൾ.
“സഹോദരി പോലെയാണ്…”
അവൻ പറഞ്ഞിരുന്നു.

പക്ഷേ, സഹോദരബന്ധത്തിന് ഇത്രയും സമയം വേണമോ?
ഇത്രയും അടുപ്പം?
ഇത്രയും ഒളിവുകൾ?

അവൻക്ക് ജോലി ഇല്ലായിരുന്നു.
പക്ഷേ ഒരു “ഡ്യൂട്ടി” ഉണ്ടായിരുന്നു —
മഞ്ചൂന്റെ അടുക്കളയിൽ.

രാവിലെ മുതൽ രാത്രി വരെ…
അവളുടെ വിളികൾക്ക് ഓടി പോകുന്ന ഒരു ജീവിതം.

“എടാ വാടാ… ഇത് ചെയ്തു താടാ…”

ആ ശബ്ദം കേട്ടാൽ അവൻ എല്ലാം മറക്കും —
ഭാര്യയേയും, വീട്ടിനേയും, ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളേയും.

ഞാൻ ശ്രമിച്ചു.
മാറ്റാൻ.
ഒരു ജീവിതം കൊടുക്കാൻ.

പക്ഷേ ഞാൻ മനസ്സിലാക്കാൻ വൈകി —
അവൻ മാറാൻ ആഗ്രഹിച്ചില്ല.

ഒരു ദിവസം… അവൻ പറഞ്ഞു:

“നിന്നെക്കാളും ജീവൻ എനിക്ക് മഞ്ജു തന്നെയാ…”

ആ വാക്കുകൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തോ ഒടിച്ചു.
അന്ന് ഞാൻ കരഞ്ഞില്ല.

കാരണം…
ആ ദിവസം ഞാൻ ഒടുങ്ങിയില്ല —
ഞാൻ ഉണർന്നു.

അതിനു ശേഷം ഞാൻ നോക്കാൻ തുടങ്ങി —
അവന്റെ ഓരോ കള്ളവും.
ഓരോ ഒളിവും.
ഓരോ “ആങ്ങള ഡ്യൂട്ടി”യും.

എനിക്ക് തെളിവുകൾ കിട്ടി.
വോയ്സ് ക്ലിപ്പുകൾ.
സമയം.
യാത്രകൾ.

എന്നെ മൂഢയാക്കി ജീവിച്ച ജീവിതത്തിന്റെ എല്ലാം കണക്ക്.

ഒരു ദിവസം ഞാൻ അവന്റെ മുന്നിൽ എല്ലാം വെച്ചു.

അവൻ ആദ്യം ചിരിച്ചു.
പിന്നെ കോപിച്ചു.
പിന്നെ നിശ്ശബ്ദമായി.

ഞാൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
ഒരേ ഒരു വാചകം മാത്രം:

“ഇനി നീ സ്വതന്ത്രനാണ്… മഞ്ചൂന്റെ അടുക്കളയിൽ.”

അവൻ ആദ്യമായി ഭയപ്പെട്ടു.

കാരണം,
ഇതുവരെ ഞാൻ ചോദിച്ചവളായിരുന്നു —
ഇന്ന് ഞാൻ തീരുമാനിച്ചവളായി.

ഞാൻ വീട്ടിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി.
കൈയിൽ എന്റെ കുഞ്ഞ്.
ഹൃദയത്തിൽ ഒരു വേദന… പക്ഷേ അതിനേക്കാൾ വലിയൊരു ശക്തി.

അവൻ പിന്നിൽ നിന്നു വിളിച്ചു.
ആദ്യമായി.

പക്ഷേ ഞാൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയില്ല.

കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം കേട്ടു —
അവൻ ഇപ്പോഴും അതേ അടുക്കളയിൽ തന്നെ.

അതേ “ഡ്യൂട്ടി”…
അതേ വിളികൾ…

പക്ഷേ ഒരു വ്യത്യാസം ഉണ്ടായിരുന്നു.

ഇപ്പോൾ അവന് ഒരു വീട് ഇല്ല.
ഒരു ഭാര്യ ഇല്ല.
ഒരു ബഹുമാനം ഇല്ല.

മാത്രം ഒരു സ്ഥലം —
മഞ്ചൂന്റെ അടുക്കള.

എനിക്ക്?
ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്കാണ്.

പക്ഷേ…
ആദ്യമായി ഞാൻ എന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ ഉടമയായി.

കാരണം,
ഒരു സ്ത്രീ സഹിക്കാൻ പഠിച്ചാൽ —
അവൾ തകർന്നുപോകും.

പക്ഷേ ഒരിക്കൽ തീരുമാനിക്കാൻ പഠിച്ചാൽ —
അവൾയെ ആരും തകർക്കാനാവില്ല.

വള്ളി ചെരുപ്പിന്റെ പ്രണയം

 

വൈകുന്നേരത്തെ മഴത്തുള്ളികൾ തണുപ്പായി വീണുകൊണ്ടിരുന്ന ഒരു ദിവസം…
പഴയ ബസ് സ്റ്റാൻഡിന്റെ അരികിൽ ഒരു ചെറിയ ചെരുപ്പ് കട ഉണ്ടായിരുന്നു. അതിന്റെ മുന്നിൽ ഒരു വള്ളി ചെരുപ്പ് ഒറ്റയ്ക്ക് തൂങ്ങിയിരുന്നു — സാധാരണ, വിലകുറഞ്ഞത്… പക്ഷേ അതിൽ ഒരു കഥ ഒളിഞ്ഞിരുന്നു.

ആ ചെരുപ്പ് ആദ്യം വാങ്ങിയത് മീര ആയിരുന്നു.
കുറച്ച് പണം മാത്രം കൈയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന അവൾ, ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
“ഇത് മതി… നടക്കാൻ മാത്രം ആണല്ലോ.”

കടക്കാരൻ ചിരിച്ചു. പക്ഷേ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു ലാളിത്യവും ഒരു വിഷാദവും ഉണ്ടായിരുന്നു.

ആ ദിവസം മുതൽ, ആ വള്ളി ചെരുപ്പ് മീരയുടെ ഓരോ വഴിയിലും കൂടെയുണ്ടായി. കോളേജ്, വീട്ടുവഴി, കടൽത്തീരത്ത് നടന്ന നിശബ്ദ സഞ്ചാരങ്ങൾ… എല്ലായിടത്തും.

അവിടെത്തന്നെ ഒരാൾ അവളെ ശ്രദ്ധിച്ചു — അജയ്.
അവൻ ആദ്യം ശ്രദ്ധിച്ചത് അവളുടെ മുഖമല്ല… അവളുടെ വള്ളി ചെരുപ്പായിരുന്നു.
കാരണം, മഴയിൽ നനഞ്ഞും പൊടിയിൽ മങ്ങിയുമെങ്കിലും, മീര അത് സ്നേഹത്തോടെ തന്നെ ധരിക്കുമായിരുന്നു.

ഒരു ദിവസം, ചെരുപ്പിന്റെ വള്ളി പൊട്ടിപ്പോയി.

മഴയിൽ നിൽക്കവെ, മീര അസഹായയായി ചിരിച്ചു.
അപ്പോഴാണ് അജയ് അവളുടെ മുന്നിലേക്ക് വന്നത്.

“ഒരു മിനിറ്റ്…”
അവൻ അവളുടെ ചെരുപ്പ് എടുത്ത്, സ്വന്തം കൈകൊണ്ട് വള്ളി കെട്ടി ശരിയാക്കി.

“ഇപ്പോൾ നടക്കാം…”
അവൻ ചിരിച്ചു.

അവൾ ചോദിച്ചു:
“എന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ സഹായിക്കുന്നത്?”

അജയ് മറുപടി പറഞ്ഞു:
“നിനക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടതിനെ ഞാൻ ഉപേക്ഷിക്കാനാവില്ല… അത് ചെരുപ്പായാലും.”

ആ വാക്കുകൾ… മീരയുടെ ഹൃദയത്തിൽ ഒരു പുതിയ ശബ്ദമായി മുഴങ്ങി.

കാലം കടന്നു.
വള്ളി ചെരുപ്പ് പഴകി.
പക്ഷേ അവരുടെ പ്രണയം… പുതിയതായി വളർന്നു.

ഒരു ദിവസം, അജയ് അവൾക്ക് ഒരു പുതിയ ചെരുപ്പ് നൽകി.
മീര ചോദിച്ചു:
“അപ്പോൾ ഈ പഴയത്?”

അജയ് ചിരിച്ചു പറഞ്ഞു:
“അത് ഉപേക്ഷിക്കരുത്… കാരണം അതാണ് നമ്മളെ ഒരുമിപ്പിച്ചത്.”

മീര ആ പഴയ വള്ളി ചെരുപ്പ് കൈയിൽ പിടിച്ച് നിശബ്ദമായി പറഞ്ഞു:
“പ്രണയം ചിലപ്പോൾ വിലകുറഞ്ഞതിൽ നിന്നാണ് തുടങ്ങുന്നത്… പക്ഷേ അതിന്റെ മൂല്യം അനന്തമാണ്.”

മഴ വീണ്ടും പെയ്തു…
ഈ പ്രാവശ്യം, രണ്ട് ഹൃദയങ്ങൾ ഒരേ വഴിയിൽ നടന്നു —
ഒരു വള്ളി ചെരുപ്പിന്റെ ഓർമ്മകളുമായി.

 “വീണ്ടും കണ്ടുമുട്ടൽ”

അവൾക്കു ഇന്നും ഉറക്കം ശരിയായി വരാറില്ല.

രാത്രി മുഴുവൻ അവളുടെ ചിന്തകൾ ഒരേയൊരു ആളിനോടാണ് തിരിഞ്ഞ് പോകുന്നത് — അമ്മയോട്.

“എനിക്ക് നിന്നെ സ്നേഹമുണ്ടായിരുന്നു…”

“എന്നാൽ നീ എന്നെ വേദനിപ്പിച്ചു…”

ആ രണ്ടു വാക്കുകൾക്കിടയിൽ അവളുടെ ജീവിതം കുടുങ്ങിക്കിടക്കുകയായിരുന്നു.

ഒരു ദിവസം, ഏറെ തളർന്ന അവൾ കണ്ണ് പൂട്ടി.

അത് ഉറക്കമായിരുന്നോ… അല്ലെങ്കിൽ ഒരു യാത്രയോ… അവൾക്ക് തന്നെ മനസ്സിലായില്ല.

---

അവൾ ഒരു പഴയ വീട്ടുമുറ്റത്ത് നിൽക്കുകയാണ്.

കാറ്റ് തണുത്തു.

മുല്ലപ്പൂവിന്റെ മണം.

അവൾ നന്നായി പരിചയമുള്ള ഒരു സ്ഥലമത്…

“ഇത്… നമ്മുടെ പഴയ വീട്…”

അവൾ പതുക്കെ അകത്തേക്ക് നടന്നു.

അവിടെ… കസേരയിൽ ഇരിക്കുന്ന ഒരാൾ.

വെളുത്ത സാരി… ശാന്തമായ മുഖം…

“അമ്മ…”

ആ വാക്ക് അവളുടെ അധരത്തിൽ നിന്നു പിറന്നത് വിറയലോടെ.

അമ്മ അവളെ നോക്കി.

ആ കണ്ണുകളിൽ ഈ പ്രാവശ്യം കോപമോ കുറ്റപ്പെടുത്തലോ ഇല്ല…

മാത്രം ഒരു തളർന്ന സ്നേഹം.

“നീ വന്നോ…” അമ്മ ചോദിച്ചു.

അവൾ കരയാൻ തുടങ്ങി.

“എന്തിന് അമ്മ… എന്തിന് എന്നെ അങ്ങനെ വേദനിപ്പിച്ചു… ഞാൻ എത്ര പേടിച്ചിരുന്നു അറിയാമോ…?”

അമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

“എനിക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു… ഞാൻ എന്താണ് ചെയ്യുന്നത്… എന്റെ വേദന… എന്റെ ഭയം… എല്ലാം നിന്നിലേക്കാണ് വീണത്…

ഞാൻ അമ്മയായിരുന്നില്ല… ഞാൻ എന്റെ തകർച്ചയായിരുന്നു…”

അവൾ നിശ്ശബ്ദമായി കേട്ടു.

“എനിക്ക് നിന്നോട് സ്നേഹമുണ്ടായിരുന്നു…” അമ്മ പറഞ്ഞു.

“പക്ഷേ ആ സ്നേഹം ശരിയായി തരാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല…”

അവളുടെ ഉള്ളിൽ എന്തോ പൊട്ടി പുറത്തുവന്നു.

“എനിക്ക് അതൊക്കെ വേണമായിരുന്നു അമ്മ… സ്നേഹം… ശാന്തി… ഒരു കൈ പിടിക്കാൻ…”

അമ്മ എഴുന്നേറ്റു.

പതുക്കെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.

“ഇപ്പോൾ… ഞാൻ അത് തരട്ടെ …?” അമ്മ ചോദിച്ചു.

ഒരു നിമിഷം…

വർഷങ്ങളായ വേദനയും കോപവും അവൾക്ക് മുന്നിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു.

അവൾ മുന്നോട്ട് ചെന്നു.

അമ്മയെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.

ആ കെട്ടിപ്പിടിത്തം…

അവൾക്ക് ഒരിക്കലും കിട്ടാത്ത സ്നേഹമായിരുന്നു.

---

പുലർച്ചെ അവൾ കണ്ണ് തുറന്നു.

അമ്മ ഇല്ല.

പക്ഷേ… ഒരു മാറ്റമുണ്ടായിരുന്നു.

ഹൃദയം അല്പം ലഘുവായി.

വേദന ഇല്ലാതായില്ല.

പക്ഷേ അതിന് ഇപ്പോൾ ഒരു അർത്ഥമുണ്ടായിരുന്നു.

“അമ്മ എന്നെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നു…

പക്ഷേ അവൾക്ക് അത് ശരിയായി കാണിക്കാനായില്ല…”

അവൾ മനസ്സിലാക്കി.

ചിലപ്പോൾ…

നമ്മൾ വീണ്ടും കാണുന്നത് ശരീരത്തിൽ അല്ല…

ഹൃദയത്തിൽ ആണ്.

അവിടെ… ക്ഷമയും ശാന്തിയും ഉണ്ടാകാം.

 

രണ്ടു തലമുറകളുടെ മൗനം

“ദേഷ്യം നമ്മളെ രക്ഷിക്കുമോ… ഇല്ലെങ്കിൽ നമ്മളെ തന്നെ ചുട്ടുതീർക്കുമോ?”

അമ്മ ഒരിക്കൽ മന്ദമായി ചോദിച്ചിരുന്നു. അന്ന് എനിക്ക് അതിന്റെ അർത്ഥം മനസ്സിലായിരുന്നില്ല.

എന്റെ ബാല്യം—അച്ഛന്റെ ശബ്ദം നിറഞ്ഞ ഒരു വീട്.
അമ്മയുടെ മൗനം അതിൽ പതിഞ്ഞ ഒരു നിഴൽ.
അവൾ പലപ്പോഴും ചിരിക്കുമായിരുന്നു… പക്ഷേ ആ ചിരി അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് എത്താറില്ല.

“സ്ത്രീകൾ സഹിക്കണം,” അച്ഛൻ പറഞ്ഞിരുന്നു.
ആ വാക്കുകൾ അമ്മയുടെ ജീവിതമായി മാറി.

കാലം കടന്നു. ഞാൻ വളർന്നു.
അമ്മയെ പോലെ ആകരുതെന്ന് ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു.

പക്ഷേ ജീവിതം എന്നെ വീണ്ടും അതേ കഥയിൽ എത്തിച്ചു.

വിവാഹം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ഭർത്താവിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ഞാൻ അച്ഛനെ കേട്ടു.
അവന്റെ നോട്ടത്തിൽ അതേ അധികാരം… അതേ അവഗണന.

ഒരു ദിവസം, അച്ഛനും ഭർത്താവും ഒരുമിച്ച് ചിരിച്ചു സംസാരിച്ചു.
അവരുടെ ചിരിയിൽ ഒരു കൂട്ടുകെട്ട് ഉണ്ടായിരുന്നു—
സ്ത്രീകളെ താഴെയിട്ട് നിർത്തുന്ന ഒരു കൂട്ടുകെട്ട്.

ആ ദിവസം, എന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തോ പൊട്ടിത്തെറിച്ചു.

ഞാനും അമ്മയും ഒരേ പോലെ ദേഷ്യത്തോടെ ജീവിക്കാൻ തുടങ്ങി.
അമ്മയുടെ മൗനം മാറി—അത് കത്തുന്ന ദേഷ്യമായി.
എന്റെ ഭയം മാറി—അത് വെറുപ്പായി.

പക്ഷേ ആ വെറുപ്പ്… നമ്മളെ സ്വതന്ത്രമാക്കിയില്ല.
അത് നമ്മളെ അകത്തേക്ക് കൂടുതൽ അടച്ചു.

ഒരു രാത്രി, ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും മിണ്ടാതെ ഇരുന്നു.
വീട്ടിൽ വീണ്ടും വാക്കുകളുടെ കുത്തുകൾ.
അച്ഛനും ഭർത്താവും—ഒരേ ശബ്ദം.

അപ്പോൾ അമ്മ എന്റെ കൈ പിടിച്ചു.

“നമ്മൾ ഇവരെ പോലെ ആവരുത്…” അവൾ പറഞ്ഞു.
“ദേഷ്യം നമ്മളെ തിന്നുകളയരുത്… നമ്മൾ ജീവിക്കണം.”

ആ വാക്കുകൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ പതിഞ്ഞു.

അടുത്ത ദിവസം, ഞങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് ഒരു തീരുമാനമെടുത്തു.

ഞങ്ങൾ അവരെ വിട്ടുപോയി.

വെറുപ്പുകൊണ്ടല്ല…
ജീവിക്കാൻ.

കാലം എടുത്തു. മുറിവുകൾ മാറാൻ സമയം എടുത്തു.
പക്ഷേ ഞങ്ങൾ ശ്വാസം എടുക്കാൻ പഠിച്ചു.

ഒരു ചെറിയ വീട്ടിൽ…
ആദ്യം മൗനം ഇല്ലായിരുന്നു.
ഭയം ഇല്ലായിരുന്നു.

ഒരു ദിവസം അമ്മ ചിരിച്ചു—
ഈసారి, ആ ചിരി അവളുടെ കണ്ണുകളിലും ഉണ്ടായിരുന്നു.

അപ്പോൾ എനിക്ക് മനസ്സിലായി—
വെറുപ്പ് നമ്മളെ മോചിപ്പിക്കുന്നില്ല…
പക്ഷേ ധൈര്യം മോചിപ്പിക്കുന്നു.

ഞങ്ങൾ ദേഷ്യക്കാരല്ലായിരുന്നു…
ഞങ്ങൾ ജീവിക്കാൻ പഠിച്ച സ്ത്രീകളായിരുന്നു.

 

മുന്ജന്മത്തിന്റെ നിഴൽ

എനിക്ക് 35 വയസായിരുന്നു. ജീവിതം ഒരു പതിവ് പോലെ ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്ന കാലം. ആ ദിവസമാണ് ഞാൻ അവനെ കണ്ടത്—60 വയസ്സുള്ള ഒരു സന്യാസി വാര്യൻ. ക്ഷേത്രത്തിന്റെ പഴയ വടക്കേ ഗോപുരത്തിന് സമീപം ഇരുന്ന് ജപമാല ചുരുട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

ആദ്യ കാഴ്ചയിൽ തന്നെ ഒരു അപരിചിതമായ പരിചയം എന്റെ മനസിൽ നിറഞ്ഞു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ… അവിടെ ഒരു പഴയ ഓർമ്മയുടെ തിളക്കം. ഞാൻ ഒരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ഒരാൾ, പക്ഷേ എനിക്ക് വളരെ അടുത്തവൻ.

“നീ എന്നെ അറിയുന്നവളാണ്,” അവൻ പറഞ്ഞു.
അവന്റെ ശബ്ദം കേട്ട നിമിഷം തന്നെ, എന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തോ തകർന്നു വീണു.

ആ ദിവസത്തിന് ശേഷം ഞാൻ പതിവായി ക്ഷേത്രത്തിൽ പോകാൻ തുടങ്ങി. അവനോടൊപ്പം ചില നിമിഷങ്ങൾ ചിലവഴിക്കാൻ മാത്രം. ഞങ്ങൾ അധികം സംസാരിച്ചില്ല. എന്നാൽ നിശബ്ദതയിലും ഒരു ബന്ധം ഉണ്ടായിരുന്നു—വാക്കുകളെക്കാൾ ശക്തമായത്.

ഒരു ദിവസം ഞാൻ ചോദിച്ചു, “ഇത് എന്താണ്? ഞാൻ നിങ്ങളെ ഇങ്ങനെ എന്തുകൊണ്ട് അനുഭവിക്കുന്നു?”

അവൻ ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു.
“ചില ബന്ധങ്ങൾ ഈ ജന്മത്തിൽ തുടങ്ങുന്നതല്ല. അത് മുൻജന്മങ്ങളിൽ നിന്നാണ് വരുന്നത്,” എന്ന് പറഞ്ഞു.

ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ എന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. ഞാൻ അവനെ പ്രണയിച്ചുവോ? അതോ ഒരു പഴയ ജീവിതത്തിന്റെ നിഴലിനെയോ?

കാലം കടന്നു. ഒരു പ്രഭാതത്തിൽ ഞാൻ ക്ഷേത്രത്തിൽ എത്തിയപ്പോൾ, അവൻ അവിടെ ഇല്ലായിരുന്നു. ആരോ പറഞ്ഞു—അവൻ യാത്രയായി. എവിടെയെന്ന് ആരും അറിയില്ല.

ഞാൻ ഗോപുരത്തിന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു. കാറ്റ് മെല്ലെ വീശി. അവന്റെ ശബ്ദം പോലെ തോന്നി—
“ബന്ധങ്ങൾ ഒരിക്കലും അവസാനിക്കുന്നില്ല…”

ആ ദിവസം ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി—
ചില പ്രണയങ്ങൾ നമ്മളെ സ്വന്തമാക്കാൻ വരുന്നതല്ല. നമ്മളെ സ്പർശിച്ച്, ഒരു ഓർമ്മയായി മാറാൻ മാത്രമാണ് വരുന്നത്.