ജനപ്രിയ പോസ്റ്റുകള്‍‌

2026 ജൂലൈ 2, വ്യാഴാഴ്‌ച

മഞ്ചൂന്റെ അടുക്കള — അവസാന തീരുമാനം

 


“ഞാനിവിടെ ഉള്ളൂർ മഞ്ചൂന്റവിടെ നിക്കണ്…”

ആ വാചകം ഒരിക്കൽ എനിക്ക് സാധാരണയായി തോന്നിയിരുന്നു.
ഇന്ന് അതേ വാചകം കേൾക്കുമ്പോൾ — എന്റെ ഉള്ളിൽ വെറുപ്പ് മാത്രം.

വിവാഹം ഉറപ്പിച്ച നാൾ മുതൽ ഞാൻ കേട്ടുകൊണ്ടിരുന്ന ഒരു കള്ളം ആയിരുന്നു അത്.

മഞ്ജു — കുഞ്ഞമ്മയുടെ മകൾ.
“സഹോദരി പോലെയാണ്…”
അവൻ പറഞ്ഞിരുന്നു.

പക്ഷേ, സഹോദരബന്ധത്തിന് ഇത്രയും സമയം വേണമോ?
ഇത്രയും അടുപ്പം?
ഇത്രയും ഒളിവുകൾ?

അവൻക്ക് ജോലി ഇല്ലായിരുന്നു.
പക്ഷേ ഒരു “ഡ്യൂട്ടി” ഉണ്ടായിരുന്നു —
മഞ്ചൂന്റെ അടുക്കളയിൽ.

രാവിലെ മുതൽ രാത്രി വരെ…
അവളുടെ വിളികൾക്ക് ഓടി പോകുന്ന ഒരു ജീവിതം.

“എടാ വാടാ… ഇത് ചെയ്തു താടാ…”

ആ ശബ്ദം കേട്ടാൽ അവൻ എല്ലാം മറക്കും —
ഭാര്യയേയും, വീട്ടിനേയും, ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളേയും.

ഞാൻ ശ്രമിച്ചു.
മാറ്റാൻ.
ഒരു ജീവിതം കൊടുക്കാൻ.

പക്ഷേ ഞാൻ മനസ്സിലാക്കാൻ വൈകി —
അവൻ മാറാൻ ആഗ്രഹിച്ചില്ല.

ഒരു ദിവസം… അവൻ പറഞ്ഞു:

“നിന്നെക്കാളും ജീവൻ എനിക്ക് മഞ്ജു തന്നെയാ…”

ആ വാക്കുകൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തോ ഒടിച്ചു.
അന്ന് ഞാൻ കരഞ്ഞില്ല.

കാരണം…
ആ ദിവസം ഞാൻ ഒടുങ്ങിയില്ല —
ഞാൻ ഉണർന്നു.

അതിനു ശേഷം ഞാൻ നോക്കാൻ തുടങ്ങി —
അവന്റെ ഓരോ കള്ളവും.
ഓരോ ഒളിവും.
ഓരോ “ആങ്ങള ഡ്യൂട്ടി”യും.

എനിക്ക് തെളിവുകൾ കിട്ടി.
വോയ്സ് ക്ലിപ്പുകൾ.
സമയം.
യാത്രകൾ.

എന്നെ മൂഢയാക്കി ജീവിച്ച ജീവിതത്തിന്റെ എല്ലാം കണക്ക്.

ഒരു ദിവസം ഞാൻ അവന്റെ മുന്നിൽ എല്ലാം വെച്ചു.

അവൻ ആദ്യം ചിരിച്ചു.
പിന്നെ കോപിച്ചു.
പിന്നെ നിശ്ശബ്ദമായി.

ഞാൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
ഒരേ ഒരു വാചകം മാത്രം:

“ഇനി നീ സ്വതന്ത്രനാണ്… മഞ്ചൂന്റെ അടുക്കളയിൽ.”

അവൻ ആദ്യമായി ഭയപ്പെട്ടു.

കാരണം,
ഇതുവരെ ഞാൻ ചോദിച്ചവളായിരുന്നു —
ഇന്ന് ഞാൻ തീരുമാനിച്ചവളായി.

ഞാൻ വീട്ടിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി.
കൈയിൽ എന്റെ കുഞ്ഞ്.
ഹൃദയത്തിൽ ഒരു വേദന… പക്ഷേ അതിനേക്കാൾ വലിയൊരു ശക്തി.

അവൻ പിന്നിൽ നിന്നു വിളിച്ചു.
ആദ്യമായി.

പക്ഷേ ഞാൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയില്ല.

കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം കേട്ടു —
അവൻ ഇപ്പോഴും അതേ അടുക്കളയിൽ തന്നെ.

അതേ “ഡ്യൂട്ടി”…
അതേ വിളികൾ…

പക്ഷേ ഒരു വ്യത്യാസം ഉണ്ടായിരുന്നു.

ഇപ്പോൾ അവന് ഒരു വീട് ഇല്ല.
ഒരു ഭാര്യ ഇല്ല.
ഒരു ബഹുമാനം ഇല്ല.

മാത്രം ഒരു സ്ഥലം —
മഞ്ചൂന്റെ അടുക്കള.

എനിക്ക്?
ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്കാണ്.

പക്ഷേ…
ആദ്യമായി ഞാൻ എന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ ഉടമയായി.

കാരണം,
ഒരു സ്ത്രീ സഹിക്കാൻ പഠിച്ചാൽ —
അവൾ തകർന്നുപോകും.

പക്ഷേ ഒരിക്കൽ തീരുമാനിക്കാൻ പഠിച്ചാൽ —
അവൾയെ ആരും തകർക്കാനാവില്ല.

വള്ളി ചെരുപ്പിന്റെ പ്രണയം

 


വൈകുന്നേരത്തെ മഴത്തുള്ളികൾ തണുപ്പായി വീണുകൊണ്ടിരുന്ന ഒരു ദിവസം…
പഴയ ബസ് സ്റ്റാൻഡിന്റെ അരികിൽ ഒരു ചെറിയ ചെരുപ്പ് കട ഉണ്ടായിരുന്നു. അതിന്റെ മുന്നിൽ ഒരു വള്ളി ചെരുപ്പ് ഒറ്റയ്ക്ക് തൂങ്ങിയിരുന്നു — സാധാരണ, വിലകുറഞ്ഞത്… പക്ഷേ അതിൽ ഒരു കഥ ഒളിഞ്ഞിരുന്നു.

ആ ചെരുപ്പ് ആദ്യം വാങ്ങിയത് മീര ആയിരുന്നു.
കുറച്ച് പണം മാത്രം കൈയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന അവൾ, ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
“ഇത് മതി… നടക്കാൻ മാത്രം ആണല്ലോ.”

കടക്കാരൻ ചിരിച്ചു. പക്ഷേ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു ലാളിത്യവും ഒരു വിഷാദവും ഉണ്ടായിരുന്നു.

ആ ദിവസം മുതൽ, ആ വള്ളി ചെരുപ്പ് മീരയുടെ ഓരോ വഴിയിലും കൂടെയുണ്ടായി. കോളേജ്, വീട്ടുവഴി, കടൽത്തീരത്ത് നടന്ന നിശബ്ദ സഞ്ചാരങ്ങൾ… എല്ലായിടത്തും.

അവിടെത്തന്നെ ഒരാൾ അവളെ ശ്രദ്ധിച്ചു — അജയ്.
അവൻ ആദ്യം ശ്രദ്ധിച്ചത് അവളുടെ മുഖമല്ല… അവളുടെ വള്ളി ചെരുപ്പായിരുന്നു.
കാരണം, മഴയിൽ നനഞ്ഞും പൊടിയിൽ മങ്ങിയുമെങ്കിലും, മീര അത് സ്നേഹത്തോടെ തന്നെ ധരിക്കുമായിരുന്നു.

ഒരു ദിവസം, ചെരുപ്പിന്റെ വള്ളി പൊട്ടിപ്പോയി.

മഴയിൽ നിൽക്കവെ, മീര അസഹായയായി ചിരിച്ചു.
അപ്പോഴാണ് അജയ് അവളുടെ മുന്നിലേക്ക് വന്നത്.

“ഒരു മിനിറ്റ്…”
അവൻ അവളുടെ ചെരുപ്പ് എടുത്ത്, സ്വന്തം കൈകൊണ്ട് വള്ളി കെട്ടി ശരിയാക്കി.

“ഇപ്പോൾ നടക്കാം…”
അവൻ ചിരിച്ചു.

അവൾ ചോദിച്ചു:
“എന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ സഹായിക്കുന്നത്?”

അജയ് മറുപടി പറഞ്ഞു:
“നിനക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടതിനെ ഞാൻ ഉപേക്ഷിക്കാനാവില്ല… അത് ചെരുപ്പായാലും.”

ആ വാക്കുകൾ… മീരയുടെ ഹൃദയത്തിൽ ഒരു പുതിയ ശബ്ദമായി മുഴങ്ങി.

കാലം കടന്നു.
വള്ളി ചെരുപ്പ് പഴകി.
പക്ഷേ അവരുടെ പ്രണയം… പുതിയതായി വളർന്നു.

ഒരു ദിവസം, അജയ് അവൾക്ക് ഒരു പുതിയ ചെരുപ്പ് നൽകി.
മീര ചോദിച്ചു:
“അപ്പോൾ ഈ പഴയത്?”

അജയ് ചിരിച്ചു പറഞ്ഞു:
“അത് ഉപേക്ഷിക്കരുത്… കാരണം അതാണ് നമ്മളെ ഒരുമിപ്പിച്ചത്.”

മീര ആ പഴയ വള്ളി ചെരുപ്പ് കൈയിൽ പിടിച്ച് നിശബ്ദമായി പറഞ്ഞു:
“പ്രണയം ചിലപ്പോൾ വിലകുറഞ്ഞതിൽ നിന്നാണ് തുടങ്ങുന്നത്… പക്ഷേ അതിന്റെ മൂല്യം അനന്തമാണ്.”

മഴ വീണ്ടും പെയ്തു…
ഈ പ്രാവശ്യം, രണ്ട് ഹൃദയങ്ങൾ ഒരേ വഴിയിൽ നടന്നു —
ഒരു വള്ളി ചെരുപ്പിന്റെ ഓർമ്മകളുമായി.

 “വീണ്ടും കണ്ടുമുട്ടൽ”


അവൾക്കു ഇന്നും ഉറക്കം ശരിയായി വരാറില്ല.


രാത്രി മുഴുവൻ അവളുടെ ചിന്തകൾ ഒരേയൊരു ആളിനോടാണ് തിരിഞ്ഞ് പോകുന്നത് — അമ്മയോട്.


“എനിക്ക് നിന്നെ സ്നേഹമുണ്ടായിരുന്നു…”

“എന്നാൽ നീ എന്നെ വേദനിപ്പിച്ചു…”


ആ രണ്ടു വാക്കുകൾക്കിടയിൽ അവളുടെ ജീവിതം കുടുങ്ങിക്കിടക്കുകയായിരുന്നു.


ഒരു ദിവസം, ഏറെ തളർന്ന അവൾ കണ്ണ് പൂട്ടി.

അത് ഉറക്കമായിരുന്നോ… അല്ലെങ്കിൽ ഒരു യാത്രയോ… അവൾക്ക് തന്നെ മനസ്സിലായില്ല.


---


അവൾ ഒരു പഴയ വീട്ടുമുറ്റത്ത് നിൽക്കുകയാണ്.


കാറ്റ് തണുത്തു.

മുല്ലപ്പൂവിന്റെ മണം.

അവൾ നന്നായി പരിചയമുള്ള ഒരു സ്ഥലമത്…


“ഇത്… നമ്മുടെ പഴയ വീട്…”


അവൾ പതുക്കെ അകത്തേക്ക് നടന്നു.


അവിടെ… കസേരയിൽ ഇരിക്കുന്ന ഒരാൾ.


വെളുത്ത സാരി… ശാന്തമായ മുഖം…


“അമ്മ…”


ആ വാക്ക് അവളുടെ അധരത്തിൽ നിന്നു പിറന്നത് വിറയലോടെ.


അമ്മ അവളെ നോക്കി.

ആ കണ്ണുകളിൽ ഈ പ്രാവശ്യം കോപമോ കുറ്റപ്പെടുത്തലോ ഇല്ല…


മാത്രം ഒരു തളർന്ന സ്നേഹം.


“നീ വന്നോ…” അമ്മ ചോദിച്ചു.


അവൾ കരയാൻ തുടങ്ങി.


“എന്തിന് അമ്മ… എന്തിന് എന്നെ അങ്ങനെ വേദനിപ്പിച്ചു… ഞാൻ എത്ര പേടിച്ചിരുന്നു അറിയാമോ…?”


അമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.


“എനിക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു… ഞാൻ എന്താണ് ചെയ്യുന്നത്… എന്റെ വേദന… എന്റെ ഭയം… എല്ലാം നിന്നിലേക്കാണ് വീണത്…

ഞാൻ അമ്മയായിരുന്നില്ല… ഞാൻ എന്റെ തകർച്ചയായിരുന്നു…”


അവൾ നിശ്ശബ്ദമായി കേട്ടു.


“എനിക്ക് നിന്നോട് സ്നേഹമുണ്ടായിരുന്നു…” അമ്മ പറഞ്ഞു.


“പക്ഷേ ആ സ്നേഹം ശരിയായി തരാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല…”


അവളുടെ ഉള്ളിൽ എന്തോ പൊട്ടി പുറത്തുവന്നു.


“എനിക്ക് അതൊക്കെ വേണമായിരുന്നു അമ്മ… സ്നേഹം… ശാന്തി… ഒരു കൈ പിടിക്കാൻ…”


അമ്മ എഴുന്നേറ്റു.

പതുക്കെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.


“ഇപ്പോൾ… ഞാൻ അത് തരട്ടെ …?” അമ്മ ചോദിച്ചു.


ഒരു നിമിഷം…

വർഷങ്ങളായ വേദനയും കോപവും അവൾക്ക് മുന്നിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു.


അവൾ മുന്നോട്ട് ചെന്നു.


അമ്മയെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.


ആ കെട്ടിപ്പിടിത്തം…

അവൾക്ക് ഒരിക്കലും കിട്ടാത്ത സ്നേഹമായിരുന്നു.


---


പുലർച്ചെ അവൾ കണ്ണ് തുറന്നു.


അമ്മ ഇല്ല.


പക്ഷേ… ഒരു മാറ്റമുണ്ടായിരുന്നു.


ഹൃദയം അല്പം ലഘുവായി.


വേദന ഇല്ലാതായില്ല.

പക്ഷേ അതിന് ഇപ്പോൾ ഒരു അർത്ഥമുണ്ടായിരുന്നു.


“അമ്മ എന്നെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നു…

പക്ഷേ അവൾക്ക് അത് ശരിയായി കാണിക്കാനായില്ല…”


അവൾ മനസ്സിലാക്കി.


ചിലപ്പോൾ…

നമ്മൾ വീണ്ടും കാണുന്നത് ശരീരത്തിൽ അല്ല…


ഹൃദയത്തിൽ ആണ്.


അവിടെ… ക്ഷമയും ശാന്തിയും ഉണ്ടാകാം.

 

രണ്ടു തലമുറകളുടെ മൗനം

“ദേഷ്യം നമ്മളെ രക്ഷിക്കുമോ… ഇല്ലെങ്കിൽ നമ്മളെ തന്നെ ചുട്ടുതീർക്കുമോ?”

അമ്മ ഒരിക്കൽ മന്ദമായി ചോദിച്ചിരുന്നു. അന്ന് എനിക്ക് അതിന്റെ അർത്ഥം മനസ്സിലായിരുന്നില്ല.

എന്റെ ബാല്യം—അച്ഛന്റെ ശബ്ദം നിറഞ്ഞ ഒരു വീട്.
അമ്മയുടെ മൗനം അതിൽ പതിഞ്ഞ ഒരു നിഴൽ.
അവൾ പലപ്പോഴും ചിരിക്കുമായിരുന്നു… പക്ഷേ ആ ചിരി അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് എത്താറില്ല.

“സ്ത്രീകൾ സഹിക്കണം,” അച്ഛൻ പറഞ്ഞിരുന്നു.
ആ വാക്കുകൾ അമ്മയുടെ ജീവിതമായി മാറി.

കാലം കടന്നു. ഞാൻ വളർന്നു.
അമ്മയെ പോലെ ആകരുതെന്ന് ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു.

പക്ഷേ ജീവിതം എന്നെ വീണ്ടും അതേ കഥയിൽ എത്തിച്ചു.

വിവാഹം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ഭർത്താവിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ഞാൻ അച്ഛനെ കേട്ടു.
അവന്റെ നോട്ടത്തിൽ അതേ അധികാരം… അതേ അവഗണന.

ഒരു ദിവസം, അച്ഛനും ഭർത്താവും ഒരുമിച്ച് ചിരിച്ചു സംസാരിച്ചു.
അവരുടെ ചിരിയിൽ ഒരു കൂട്ടുകെട്ട് ഉണ്ടായിരുന്നു—
സ്ത്രീകളെ താഴെയിട്ട് നിർത്തുന്ന ഒരു കൂട്ടുകെട്ട്.

ആ ദിവസം, എന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തോ പൊട്ടിത്തെറിച്ചു.

ഞാനും അമ്മയും ഒരേ പോലെ ദേഷ്യത്തോടെ ജീവിക്കാൻ തുടങ്ങി.
അമ്മയുടെ മൗനം മാറി—അത് കത്തുന്ന ദേഷ്യമായി.
എന്റെ ഭയം മാറി—അത് വെറുപ്പായി.

പക്ഷേ ആ വെറുപ്പ്… നമ്മളെ സ്വതന്ത്രമാക്കിയില്ല.
അത് നമ്മളെ അകത്തേക്ക് കൂടുതൽ അടച്ചു.

ഒരു രാത്രി, ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും മിണ്ടാതെ ഇരുന്നു.
വീട്ടിൽ വീണ്ടും വാക്കുകളുടെ കുത്തുകൾ.
അച്ഛനും ഭർത്താവും—ഒരേ ശബ്ദം.

അപ്പോൾ അമ്മ എന്റെ കൈ പിടിച്ചു.

“നമ്മൾ ഇവരെ പോലെ ആവരുത്…” അവൾ പറഞ്ഞു.
“ദേഷ്യം നമ്മളെ തിന്നുകളയരുത്… നമ്മൾ ജീവിക്കണം.”

ആ വാക്കുകൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ പതിഞ്ഞു.

അടുത്ത ദിവസം, ഞങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് ഒരു തീരുമാനമെടുത്തു.

ഞങ്ങൾ അവരെ വിട്ടുപോയി.

വെറുപ്പുകൊണ്ടല്ല…
ജീവിക്കാൻ.

കാലം എടുത്തു. മുറിവുകൾ മാറാൻ സമയം എടുത്തു.
പക്ഷേ ഞങ്ങൾ ശ്വാസം എടുക്കാൻ പഠിച്ചു.

ഒരു ചെറിയ വീട്ടിൽ…
ആദ്യം മൗനം ഇല്ലായിരുന്നു.
ഭയം ഇല്ലായിരുന്നു.

ഒരു ദിവസം അമ്മ ചിരിച്ചു—
ഈసారి, ആ ചിരി അവളുടെ കണ്ണുകളിലും ഉണ്ടായിരുന്നു.

അപ്പോൾ എനിക്ക് മനസ്സിലായി—
വെറുപ്പ് നമ്മളെ മോചിപ്പിക്കുന്നില്ല…
പക്ഷേ ധൈര്യം മോചിപ്പിക്കുന്നു.

ഞങ്ങൾ ദേഷ്യക്കാരല്ലായിരുന്നു…
ഞങ്ങൾ ജീവിക്കാൻ പഠിച്ച സ്ത്രീകളായിരുന്നു.

 

മുന്ജന്മത്തിന്റെ നിഴൽ

എനിക്ക് 35 വയസായിരുന്നു. ജീവിതം ഒരു പതിവ് പോലെ ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്ന കാലം. ആ ദിവസമാണ് ഞാൻ അവനെ കണ്ടത്—60 വയസ്സുള്ള ഒരു സന്യാസി വാര്യൻ. ക്ഷേത്രത്തിന്റെ പഴയ വടക്കേ ഗോപുരത്തിന് സമീപം ഇരുന്ന് ജപമാല ചുരുട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

ആദ്യ കാഴ്ചയിൽ തന്നെ ഒരു അപരിചിതമായ പരിചയം എന്റെ മനസിൽ നിറഞ്ഞു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ… അവിടെ ഒരു പഴയ ഓർമ്മയുടെ തിളക്കം. ഞാൻ ഒരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ഒരാൾ, പക്ഷേ എനിക്ക് വളരെ അടുത്തവൻ.

“നീ എന്നെ അറിയുന്നവളാണ്,” അവൻ പറഞ്ഞു.
അവന്റെ ശബ്ദം കേട്ട നിമിഷം തന്നെ, എന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തോ തകർന്നു വീണു.

ആ ദിവസത്തിന് ശേഷം ഞാൻ പതിവായി ക്ഷേത്രത്തിൽ പോകാൻ തുടങ്ങി. അവനോടൊപ്പം ചില നിമിഷങ്ങൾ ചിലവഴിക്കാൻ മാത്രം. ഞങ്ങൾ അധികം സംസാരിച്ചില്ല. എന്നാൽ നിശബ്ദതയിലും ഒരു ബന്ധം ഉണ്ടായിരുന്നു—വാക്കുകളെക്കാൾ ശക്തമായത്.

ഒരു ദിവസം ഞാൻ ചോദിച്ചു, “ഇത് എന്താണ്? ഞാൻ നിങ്ങളെ ഇങ്ങനെ എന്തുകൊണ്ട് അനുഭവിക്കുന്നു?”

അവൻ ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു.
“ചില ബന്ധങ്ങൾ ഈ ജന്മത്തിൽ തുടങ്ങുന്നതല്ല. അത് മുൻജന്മങ്ങളിൽ നിന്നാണ് വരുന്നത്,” എന്ന് പറഞ്ഞു.

ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ എന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. ഞാൻ അവനെ പ്രണയിച്ചുവോ? അതോ ഒരു പഴയ ജീവിതത്തിന്റെ നിഴലിനെയോ?

കാലം കടന്നു. ഒരു പ്രഭാതത്തിൽ ഞാൻ ക്ഷേത്രത്തിൽ എത്തിയപ്പോൾ, അവൻ അവിടെ ഇല്ലായിരുന്നു. ആരോ പറഞ്ഞു—അവൻ യാത്രയായി. എവിടെയെന്ന് ആരും അറിയില്ല.

ഞാൻ ഗോപുരത്തിന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു. കാറ്റ് മെല്ലെ വീശി. അവന്റെ ശബ്ദം പോലെ തോന്നി—
“ബന്ധങ്ങൾ ഒരിക്കലും അവസാനിക്കുന്നില്ല…”

ആ ദിവസം ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി—
ചില പ്രണയങ്ങൾ നമ്മളെ സ്വന്തമാക്കാൻ വരുന്നതല്ല. നമ്മളെ സ്പർശിച്ച്, ഒരു ഓർമ്മയായി മാറാൻ മാത്രമാണ് വരുന്നത്.

2026 ജൂൺ 27, ശനിയാഴ്‌ച

മഞ്ചൂന്റെ അടുക്കള

 മഞ്ചൂന്റെ അടുക്കള 

----------------------------------

ഞാൻ തുടർച്ചയായി എഴുതുന്നതാണല്ലോ മഞ്ചൂന്റെ അടുക്കള.


"ഞാനിവിടെ ഉള്ളൂർ മഞ്ചൂന്റവിടെ നിക്കണ്". 

എന്നെ വിവാഹം ഉറപ്പിച്ച നാൾ മുതൽ കേൾക്കാറുള്ളതാണ് 


വിവാഹത്തിന് മുൻപ് ഒരു  ദിവസം എന്നെ അവിടെ കൊണ്ട് പോകുകയും ചെയ്തു .

 മഞ്ജു ഇയാളുടെ കുഞ്ഞമ്മയുടെ മോൾ  ആണ് ഒരേ  പ്രായക്കാർ  ആണ്. രണ്ടുപേരും 35  വയസിൽ കൂടുതൽ പ്രായം   ഉള്ളവർ ആണ് . വലിയ  അടുപ്പം ആണ് . സഹോദരി ആണ് . അവൾക്കും ഉണ്ട് രണ്ടു സഹോദരന്മാർ.   കല്യാണം കഴിഞ്ഞവർ.  ഒരേ വീട്ടിൽ താഴത്തെ ഭാഗത്ത് താമസിക്കുന്നു. 


വിവാഹം ഉറപ്പിക്കുന്ന സമയത്ത് ഇയാൾ പറഞത്   ബ്ലൂ ഡാർട്ട് കമ്പനിയിൽ    ഡ്രൈവർ എന്നാണ് . 

 ആ സമയം ഇയാൾഅവിടെ  ഡ്രൈവർ അല്ലായിരുന്നു.  പണ്ടെങ്ങാണ്ടു  അവിടെ  ജോലി ചെയ്തിട്ടുണ്ട് എന്ന് മാത്രം . 

എന്നെ കല്യാണം ഉറപ്പിക്കുന്ന സമയത്തിൽ  ഇയാൾക്ക് ജോലി ഇല്ലായിരുന്നു  എന്നതാണ്  വാസ്തവം.  വിഹാഹം ഉറപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞു ഇയാൾ മൈത്രി എന്ന  ഒരു ചാരിറ്റബിൾ സംഘടനയിലെ ഡ്രൈവർ ആയി  അത് 3 മണിക്കൂറിൽ  അധികം  ജോലി ഇല്ല . മെഡിക്കൽ കോളേജിലെ ക്യാൻസർ രോഗികൾക്ക്   ഫുഡ് കൊണ്ട് കൊടുക്കേണം  . പിന്നീടുള്ള സമയം  ഫ്രീ ആണ്.  

രാവിലെ എഴുന്നേറ്റു വട്ടിയൂർക്കാവിൽ നിന്നും  ഉളളൂരിലെ മഞ്ജുവിന്റെ  വീട്ടിൽ പോകും  പിന്നെ  അവിടെ നിന്നും തിരിച്ചു തിരുമലയോ മറ്റോ  ആണ് മൈത്രിയുടെ  ഫുഡ് എടുക്കേണ്ടത് ,  അവിടെ ചെന്ന്  ഫുഡ് എടുത്തു  അവരുടെ  വണ്ടിയിൽ   ( ആംബുലൻസ് ) മെഡിക്കൽ കോളേജിൽ  കൊടുക്കും. വീണ്ടും ഫുഡ് കൊടുത്തു കഴിഞ്ഞു കുറച്ചു നേരം ഉള്ളൂരിൽ മഞ്ചൂന്റെ  വീട്ടിൽ ഇരിക്കും പിന്നീട് ആംബുലൻസ് കൊണ്ട് പോയി മൈത്രിയിൽ  ഏൽപ്പിക്കും പിന്നെയും അയാളുടെ ബൈക്കും എടുത്ത്  മഞ്ചൂന്റെ വീട്ടിൽ പോയിരിക്കും. ഇതായിരുന്നു അക്കാലത്തെ ദിനചര്യ . മൊബൈൽ റീചാർജ് വട്ട ചെലവ് ജീവിതം . no other ജീവിത ചിന്ത.  


കർത്താവേ 35 വയസുള്ള  ഒരാൾക്ക്  വെറുതെ  ഇരിക്കാൻ  സമയമോ  ? 


ഞാൻ പറഞ്ഞല്ലോ  ഇയാൾക്ക് നല്ല ബുദ്ധിയും സമർഥ്യവും  ഉണ്ട്. 


 എന്റെ കയ്യിൽ നല്ല ജോലിയും , ഇനി ഇയാൾക്കു ജോലി കൊടുക്കാൻ സാധ്യതയും ഉണ്ട്.  ഇയാളെ നന്നാക്കി എടുക്കാവുന്നതേ   ഉള്ളൂ . 


മഞ്ജുവിന്റെ  വീടിനു താഴത്തെ ഭാഗത്ത്  രണ്ടു സഹോദരന്മാരും കുടുംബവും അച്ഛനും അമ്മയും താമസിക്കുന്നു.  മഞ്ജുവും രണ്ടു കുട്ടികളും മുകളിൽ . ഭർത്താവ്   ചന്തു വിദേശത്ത്  ആണ് .  അടുക്കള, ബെഡ്‌റൂം ,  ബാത്രൂം  എല്ലാം ഒരിടത്ത് തന്നെ സെപറേറ്റ് ചെയ്തിട്ടില്ല. 


ഞാനും ജ്യോതിഷും  പലപ്പോഴും കണ്ടു മുട്ടാറുണ്ടെന്നു പറഞ്ഞല്ലോ . പലപ്പോഴും ഇവൾ വിളിക്കും " എടാ വാടാ,  ഇത് ചെയ്തു താടാ.  മോളുടെ സ്റ്റഡി ടേബിൾ വാങ്ങിച്ചു കൊണ്ട് താടാ. . ടൂ വീലർ ഓടിക്കാൻ  കൂടെ വാടാ . 


ജനറൽ ഹോസ്പിറ്റലിന് സമീപം  ഗോവിന്ദൻസ് ഹോസ്പിറ്റലിൽ റൂം എടുത്തിട്ടു മോളേം കൊണ്ട് ഇവള് കിടക്കുന്നു . കുഞ്ഞമ്മ വീട്ടിൽ പോകുമ്പോൾ ഇയാൾ പോയി കൂട്ട്   കിടക്കുന്നു. ഫുഡ് വാങ്ങാൻ ഓടുന്നു .

 

" മഞ്ഞൂന്റെ സഹോദരന്മാർ?' ഞാൻ ചോദിച്ചു.    കൃത്യമായ മറുപടി ഒന്നും കിട്ടിയില്ല . 

അക്കാലങ്ങളിലോ കല്യാണം കഴിഞ്ഞു വളരെ നാളുകളോളമോ ( വീട് മാറി വാടകയ്ക്ക് പോകുന്നത് വരെയുമോ . എന്നോട് കള്ളം കാണിച്ചു വരെ  ഉള്ളോരിൽ പോകുന്നു  എന്ന്  എനിക്ക് തെളിവ് കിട്ടുന്നത് വരെയും)  ഇതൊന്നും എനിക്ക്  കരട് ആയിരുന്നില്ല. 


കുഞ്ഞമ്മയ്ക്കു ഇയാൾ എപ്പോഴും  അവിടെ ചെല്ലുന്നതു വലിയ ഇഷ്ടമാണ് . കാരണം അവളുടെ മോൾക്ക് കുടുംബ ജീവിതവും കിട്ടും  ഉപകാരങ്ങൾക്കു ഇവനെയും കിട്ടും . അവളുടെ മറ്റു രണ്ടു ആൺ മക്കളുടെ കുടുംബ ജീവിതത്തിനെ ബാധിക്കുകയുമില്ല . 

ജ്യോതിഷിന്റെ വീട്ടിലെ കാര്യങ്ങൾ തീരുമാനിക്കുന്നത് ഈ കുഞ്ഞമ്മയും , കുഞ്ഞമ്മയുടെ മാപ്ലയും ആണ്. 


 കല്യാണം കഴിഞ്ഞു കുറെ നാളുകൾ കഴിഞ്ഞു    ഇയാൾ നേരത്തെ വരാൻ തുടങ്ങി .

"എന്ത് പറ്റി ഇപ്പൊ,നേരത്തെ ?" 

"ഉള്ളൂരിൽ പോകാറില്ല ?"

" അത് ചന്തു വന്നു. അവൻ വന്നാൽ ഞാൻ പോകാറില്ല ." 

"മനസ്സിൽ ആയില്ല " 

" ചന്തു അളിയൻ വന്നാൽ അയാൾ പോകുന്ന്തു വരെ ഞാൻ മഞ്ചൂന്റെ അടുത്ത് പോവൂല "

" അല്ല , അളിയൻ ഗൾഫിൽ നിന്നും വന്നല്ലോ . മഞ്ജു ഒന്നും  കൊടുത്തയച്ചില്ലേ " 

" ഇല്ല "


. ആങള ലേബലിൽ   വീട്ടിൽ കേറ്റി ഇരുത്തി അത്യാവശ്യ ഉപകാരങ്ങൾ ചെയ്യിപ്പിച്ചു ചുണയുള്ളവളുമാർ  കുട്ടികളെ വളർത്തും കുടുംബം  നടത്തും . വിദേശത്തു ഇരിക്കുന്ന ഭർത്താക്കന്മാർക്കും  ഇത്തരം ഡെഡിക്കേറ്റഡ് ആങ്ങളമാർ  ആശ്വാസം  തന്നെയാണ്  . 


ഞാൻ SATആശുപത്രയിൽ മാസങ്ങളോളം അഡ്മിറ്റ് ആയിരുന്നു.


അന്ന് അയാളുടെ മുഖത്ത് വലിയ സംഹട്ടശവും പ്രസന്നതയും കണ്ടു . ഞാൻ ചോദിച്ചു എന്താണ്‌  ഇത്ര വലിയ സന്തോഷം .

ഇന്ന് ഞാൻ ഇന്ന് വയ്ക്കു രുചിയായിട്ടു  കുളിച്ചു . 

അതിനിത്ര സന്തോഷം എന്തിനാ ? സത്യത്തിൽ ഇയാൾ കുളിക്കുക എന്നത്  എന്നെ സംബന്ധിച്ചും വലിയ സന്തോഷം ഉള്ള കാര്യം തന്നെയാണ് . അത് എന്താണെന്ന് പിന്നീട് പറയാം .  


കാര്യം ഇത്രയേ ഉള്ളൂ . മഞ്ജുവിന്റെ അനിയന്റെ ഭാര്യയുടെ കല്യാണത്തിന് തലേ ദിവസമേ അനിയന്മാരും കുടുംബവും  , അച്ഛനും അമ്മയും  എല്ലാരും പോയത്രേ , അത് കൊണ്ട് വിശാലമായി കുളിക്കാൻ പറ്റി .


ഈ വിഷയങ്ങൾ എങ്ങനെയാണ് എന്റെ വിഷയം ആകുന്നത് എന്നല്ലേ ?

ഇതിൽ വലിയ ഒരു അപകടം എന്നെ സംബന്ധിച്ച്  ഉണ്ട് . മറ്റുള്ളവരെ സംബന്ധിച്ചു ഒരു വിഷയവും ആകേണമെന്നില്ല .


" എടാ ചെയ്തു താടാ .. ഇത് ചെയ്യെടാ .. അത് ചെയ്യെടാ .. " ഇത് ഞാൻ നിരന്തരം പറഞ്ഞു കൊണ്ടേയിരിക്കണം.  അതും ടോൺ ....ഇതിൽ അങ്ങ് സെറ്റ് ആയി പോയി . 


ഈ ടോൺ ആണ്  എനിക്കത്ര വശമില്ലാത്തതു .


വീട്ടിനകത്ത് കയറി ഇറങ്ങി നിരങ്ങി ഉപകാരം ചെയ്ത്, ചെയ്തു സെറ്റ് ആയി പോയവരെ കൊണ്ട് ഉത്തരവാദിത്തം എന്ന മല ചുമപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചാൽ നമ്മുടെ ശരീരം കെട്ടു പോകും എന്നുള്ളതിൽ കവിഞ്ഞു പ്രത്യേകിച്ച് പ്രയോജനം ഒന്നുമില്ല എന്ന് എന്റെ ജീവിതം പഠിപ്പിച്ചു .


മറ്റു ചിലതു എന്താണെന്നു വച്ചാൽ , ഇയാളുടെ 'അമ്മ നിരന്തരം പുലമ്പി കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ആൾ ആണ് . ചിലപ്പോൾ ഒക്കെ ഈ ആങ്ങള കഥ പിറുപിറുപ്പോടെ അവർ പറയും . അവർക്കു കിട്ടേണ്ട പരിഗണയെ ചൊല്ലിയുമാകാം ഒറ്റയ്ക്കിരുന്നു ഇത്തരത്തിൽ അവർ പുലമ്പി കൊണ്ടിരുന്നത് . 


" എന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ വീടുകൾ തോറും  കയറി ഇറങ്ങി അവിടെയും ഇവിടെയും ഇരുന്നു ടൈം വേസ്റ്റ് ചെയ്യുന്നത് . നിങ്ങൾക്കു അധികം സമയം കിട്ടുന്നെങ്കിൽ , പട്ടണത്തിലെ റോഡുകൾ തോറും കാൽനടയായി വെറുതെ നടക്കൂ , കനകക്കുന്നിലോ  , മ്യൂസിയലോ ചെന്നിരുന്നു മനുഷ്യരെ വായി നോക്ക് ." ആവർത്തിച്ചു അയാളോട് പറഞ്ഞു .   അതിലെ " വായ് നോക്ക്"  എന്ന് പറഞ്ഞ  ഭാഗം മാത്രം ഇപ്പോഴും കൃത്യമായി ചെയ്യുന്നുണ്ട് . 


ജോലിയ്ക്കു എന്നും പറഞ്ഞു പോയിട്ട് മഞ്ചൂന്റെ അടുക്കളയിൽ തന്നെയാണോ ഇപ്പോഴും ഇരുപ്പ് എന്നെനിക്കറീല ,  ഇപ്പോഴും നേരം വെളുത്ത് പോകും , രാത്രി ഒരു മണിക്കൊക്കെ ആണ് തിരികെ കയറി വരുന്നത്  . ക്യാഷ്  നഹി നഹി . ജോലിക്കു പോയാലേ ക്യാഷ് വരൂ . 


ഇയാളുടെ അമ്മയുടെ  കൂട്ടുകാരി ആയ അംഗനവാടി   ടീച്ചർ ഇയാളുടെ 

അമ്മ വഴി   എപ്പോഴും  ഇവൾക്ക്  അമൃതം പൊടി കൊടുത്തയക്കും . ആ ചുവടു പിടിച്ചു  എന്റെ കുഞ്ഞിന് കിട്ടിയ അമൃതം പൊടി പോലും ഈ നാറി അവൾക്കു കൊണ്ട് കൊടുത്തു.  


" എടാ നാളെ ലീവ് എടുക്കോ ? നമുക്ക് മേലത്ത് മേലെ വസ്തൂന്റെ കാര്യത്തിന്.."  പിന്നെയെങ്ങോട്ടുള്ള വോയിസ് ക്ലിപ്പുകൾ ഒക്കെയും മേലത്ത് മേലെ  വസ്തു കച്ചവട യാത്രകൾ തന്നെ .  


കുടുംബ ജീവിതത്തിനായി വാടകയ്ക്ക്  വീടെടുത്ത് താമസിച്ചതിനു ശേഷവും "ആങ്ങള ഡൂട്ടി വിട്ടില്ല"  എന്ന് തെളിയിക്കുന്നതായിരുന്നു ആ വോയിസ് ക്ലിപ്പുകൾ . ഇവളുടെ  ആങ്ങളമാർ വസ്തു കച്ചവടത്തിനു വരൂലേ, അല്ലെങ്കിൽ ഇവന്റെ അനിയനെ വസ്തു കച്ചവടത്തിത്തന്  കൂട്ടിയാൽ കൂടൂലെ? 


ഭാര്യ പോകേണ്ട പലയിടങ്ങളിലും  അയാൾ .......  ബാക്കി അയാൾക്ക്‌ മനസ്സിൽ ആകും  . കേസ് പുലിവാലുകൾ ഉള്ളതിനാൽ ചില ഭാഗങ്ങൾ ഒഴിവാക്കുന്നു.  

ഒരു കാര്യം അയാൾ തുറന്നു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് .

" നിന്നെക്കാളും ജീവൻ എനിക്ക് മഞ്ജു തന്നെയാ നീ പോയി ഊമ്പി കൊട് "


ഇക്കാര്യത്തിൽ ഞാൻ ആർക്കു ഊമ്പി കൊടുക്കാൻ .


ഇയാൾ കിടപ്പിലാകുമ്പോൾ കിടക്കാൻ  മഞ്ചൂന്റെ അടുക്കളയിൽ ബെഡ് ബുക്ക് ചെയ്തിട്ടിട്ടു അഹങ്കാരം കാണിക്കുന്നു . ഞാൻ വായും പൂട്ടി നടക്കേണ്ടതായിരുന്നു . 


വല്ലാത്ത പെണ്ണുങ്ങൾക്ക് ഉപകാരങ്ങൾ  ചെയ്തു ജീവിതം തള്ളി നീക്കുന്നവന്മാരെ  കുടുംബ ജീവിതത്തിലെ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ ചെയ്തു ജീവിക്കാൻ പരിശീലിപ്പിക്കരുത് , പഠിപ്പിക്കുന്നവരുടെ ശരീരം കേടാകും, അവന്മാർ ഉഡായിപ്പുകൾ കാണിച്ചങ്ങനെ  സേഫ് ആയിരിക്കും  എന്നാണ് എന്റെ ജീവിത അനുഭവത്തിലൂടെ പറയാൻ ഉള്ളത് .


 അവന്മാർ "മഞ്ചൂന്റെ അടുക്കളകളി"ൽ "ആങ്ങള ഡൂട്ടി"  ചെയ്തു ജീവിതം തീർത്തോട്ടെ എന്ന് ചിന്തിച്ചു തള്ളി കളയുക.  

#ജീവിതാനുഭവം

#മഞ്ചൂന്റെഅടുക്കള

2026 മേയ് 29, വെള്ളിയാഴ്‌ച

 തന്നെ ഉപയോഗിക്കേണ്ടിയിരുന്നു .

അക്കാര്യത്തിൽ ബുദ്ധിക്കേടുകൾ പലതും എൻ്റെ വശത്ത് തന്നെ.
വിവാഹത്തിന് മുൻപുള്ള ജീവിതവും ശേഷമുള്ള ജീവിതവും കയ്പേറിയതു തന്നെ .
എങ്കിലും വിഹാഹ ശേഷമുള്ള ജീവിതം ഞാൻ എന്ന വ്യക്തിയെ സംപൂർണമായും കൊന്നു കളഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
പലതവണ എഴുതിയതാണ്. ഏറെ പേജുകൾ എഴുതി വഴിയിൽ കളഞ്ഞു . ഒന്നുമേ പൂർത്തിയാക്കുവാൻ കഴിഞ്ഞില്ല .
സുഹൃത്തിനു വോയിസ് നോട്ട് അയച്ചു കൊടുത്തു ക്യാഷ് കൊടുത്തു എഴുതിപ്പിച്ചു . അതും പൂർത്തീകരിക്കാൻ ആയില്ല.
അരയ്‌ക്കൊപ്പം വെള്ളത്തിൽ നിന്നപ്പോൾ പകുതി ജീവനും കൊണ്ട് പായേണ്ടിയിരുന്നു. ഇന്നെന്റെ തലയ്ക്കു മീതെ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന വെള്ളം , വലിയ ഒരു കടൽ ആണത്. നിറയെ മലിന്യങ്ങൾ നിറഞ്ഞ കടൽ .
ഇവിടെ ഞാൻ ഒരു കയ്യുയർത്തി വച്ചിരിക്കുന്നു . മക്കൾ, തളർന്നു പോയ എൻ്റെ കൈകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചിരിക്കുന്നു . കൈ തളർന്നു പോകും . കുഞ്ഞുങ്ങൾ ഈ മാലിന്യ കടലിൽ തന്നെ വീണു പോകും അവരും ഇത് നീന്തി കടക്കാൻ ആകാതെ ഉഴറി പോകും,
ഒഴുക്കി കളയേണ്ടതുണ്ട് . ഈ മലിന കടലിലെ ജലം ഒഴുകി പോകാൻ എത്ര നാൾ എടുക്കുമെന്നെനിക്കു അറിയില്ല.
എങ്കിലും എഴുതി തുടങ്ങുന്നു.
വലിയൊരു കൂട്ടം
ആക്രമിക്കാൻ വന്നേയ്ക്കാം . ഇത് വരെ വന്നതിനും അപ്പുറത്തേയ്ക്ക് ഒന്നും വരാനില്ല .
2014 മാർച്ച് മുതൽ 2026 വരെയുള്ള എൻ്റെ ജീവിത കാലഘട്ടം ആണ് എഴുതി തുടങ്ങുന്നത് . ആരും വായിക്കാന് അല്ല . ഉപദേശങ്ങൾ സ്വീകരിക്കാൻ അല്ല , മനസ്സിൽ നിന്നും ഒഴുക്കി കളയേണ്ടതിനു മാത്രം.
മരണം അല്ലെ അവസാന വാക്ക് !