രണ്ടു തലമുറകളുടെ മൗനം
“ദേഷ്യം നമ്മളെ രക്ഷിക്കുമോ… ഇല്ലെങ്കിൽ നമ്മളെ തന്നെ ചുട്ടുതീർക്കുമോ?”
അമ്മ ഒരിക്കൽ മന്ദമായി ചോദിച്ചിരുന്നു. അന്ന് എനിക്ക് അതിന്റെ അർത്ഥം മനസ്സിലായിരുന്നില്ല.
എന്റെ ബാല്യം—അച്ഛന്റെ ശബ്ദം നിറഞ്ഞ ഒരു വീട്.
അമ്മയുടെ മൗനം അതിൽ പതിഞ്ഞ ഒരു നിഴൽ.
അവൾ പലപ്പോഴും ചിരിക്കുമായിരുന്നു… പക്ഷേ ആ ചിരി അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് എത്താറില്ല.
“സ്ത്രീകൾ സഹിക്കണം,” അച്ഛൻ പറഞ്ഞിരുന്നു.
ആ വാക്കുകൾ അമ്മയുടെ ജീവിതമായി മാറി.
കാലം കടന്നു. ഞാൻ വളർന്നു.
അമ്മയെ പോലെ ആകരുതെന്ന് ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു.
പക്ഷേ ജീവിതം എന്നെ വീണ്ടും അതേ കഥയിൽ എത്തിച്ചു.
വിവാഹം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ഭർത്താവിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ഞാൻ അച്ഛനെ കേട്ടു.
അവന്റെ നോട്ടത്തിൽ അതേ അധികാരം… അതേ അവഗണന.
ഒരു ദിവസം, അച്ഛനും ഭർത്താവും ഒരുമിച്ച് ചിരിച്ചു സംസാരിച്ചു.
അവരുടെ ചിരിയിൽ ഒരു കൂട്ടുകെട്ട് ഉണ്ടായിരുന്നു—
സ്ത്രീകളെ താഴെയിട്ട് നിർത്തുന്ന ഒരു കൂട്ടുകെട്ട്.
ആ ദിവസം, എന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തോ പൊട്ടിത്തെറിച്ചു.
ഞാനും അമ്മയും ഒരേ പോലെ ദേഷ്യത്തോടെ ജീവിക്കാൻ തുടങ്ങി.
അമ്മയുടെ മൗനം മാറി—അത് കത്തുന്ന ദേഷ്യമായി.
എന്റെ ഭയം മാറി—അത് വെറുപ്പായി.
പക്ഷേ ആ വെറുപ്പ്… നമ്മളെ സ്വതന്ത്രമാക്കിയില്ല.
അത് നമ്മളെ അകത്തേക്ക് കൂടുതൽ അടച്ചു.
ഒരു രാത്രി, ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും മിണ്ടാതെ ഇരുന്നു.
വീട്ടിൽ വീണ്ടും വാക്കുകളുടെ കുത്തുകൾ.
അച്ഛനും ഭർത്താവും—ഒരേ ശബ്ദം.
അപ്പോൾ അമ്മ എന്റെ കൈ പിടിച്ചു.
“നമ്മൾ ഇവരെ പോലെ ആവരുത്…” അവൾ പറഞ്ഞു.
“ദേഷ്യം നമ്മളെ തിന്നുകളയരുത്… നമ്മൾ ജീവിക്കണം.”
ആ വാക്കുകൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ പതിഞ്ഞു.
അടുത്ത ദിവസം, ഞങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് ഒരു തീരുമാനമെടുത്തു.
ഞങ്ങൾ അവരെ വിട്ടുപോയി.
വെറുപ്പുകൊണ്ടല്ല…
ജീവിക്കാൻ.
കാലം എടുത്തു. മുറിവുകൾ മാറാൻ സമയം എടുത്തു.
പക്ഷേ ഞങ്ങൾ ശ്വാസം എടുക്കാൻ പഠിച്ചു.
ഒരു ചെറിയ വീട്ടിൽ…
ആദ്യം മൗനം ഇല്ലായിരുന്നു.
ഭയം ഇല്ലായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം അമ്മ ചിരിച്ചു—
ഈసారి, ആ ചിരി അവളുടെ കണ്ണുകളിലും ഉണ്ടായിരുന്നു.
അപ്പോൾ എനിക്ക് മനസ്സിലായി—
വെറുപ്പ് നമ്മളെ മോചിപ്പിക്കുന്നില്ല…
പക്ഷേ ധൈര്യം മോചിപ്പിക്കുന്നു.
ഞങ്ങൾ ദേഷ്യക്കാരല്ലായിരുന്നു…
ഞങ്ങൾ ജീവിക്കാൻ പഠിച്ച സ്ത്രീകളായിരുന്നു.
അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല:
ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ