“വീണ്ടും കണ്ടുമുട്ടൽ”
അവൾക്കു ഇന്നും ഉറക്കം ശരിയായി വരാറില്ല.
രാത്രി മുഴുവൻ അവളുടെ ചിന്തകൾ ഒരേയൊരു ആളിനോടാണ് തിരിഞ്ഞ് പോകുന്നത് — അമ്മയോട്.
“എനിക്ക് നിന്നെ സ്നേഹമുണ്ടായിരുന്നു…”
“എന്നാൽ നീ എന്നെ വേദനിപ്പിച്ചു…”
ആ രണ്ടു വാക്കുകൾക്കിടയിൽ അവളുടെ ജീവിതം കുടുങ്ങിക്കിടക്കുകയായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം, ഏറെ തളർന്ന അവൾ കണ്ണ് പൂട്ടി.
അത് ഉറക്കമായിരുന്നോ… അല്ലെങ്കിൽ ഒരു യാത്രയോ… അവൾക്ക് തന്നെ മനസ്സിലായില്ല.
---
അവൾ ഒരു പഴയ വീട്ടുമുറ്റത്ത് നിൽക്കുകയാണ്.
കാറ്റ് തണുത്തു.
മുല്ലപ്പൂവിന്റെ മണം.
അവൾ നന്നായി പരിചയമുള്ള ഒരു സ്ഥലമത്…
“ഇത്… നമ്മുടെ പഴയ വീട്…”
അവൾ പതുക്കെ അകത്തേക്ക് നടന്നു.
അവിടെ… കസേരയിൽ ഇരിക്കുന്ന ഒരാൾ.
വെളുത്ത സാരി… ശാന്തമായ മുഖം…
“അമ്മ…”
ആ വാക്ക് അവളുടെ അധരത്തിൽ നിന്നു പിറന്നത് വിറയലോടെ.
അമ്മ അവളെ നോക്കി.
ആ കണ്ണുകളിൽ ഈ പ്രാവശ്യം കോപമോ കുറ്റപ്പെടുത്തലോ ഇല്ല…
മാത്രം ഒരു തളർന്ന സ്നേഹം.
“നീ വന്നോ…” അമ്മ ചോദിച്ചു.
അവൾ കരയാൻ തുടങ്ങി.
“എന്തിന് അമ്മ… എന്തിന് എന്നെ അങ്ങനെ വേദനിപ്പിച്ചു… ഞാൻ എത്ര പേടിച്ചിരുന്നു അറിയാമോ…?”
അമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“എനിക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു… ഞാൻ എന്താണ് ചെയ്യുന്നത്… എന്റെ വേദന… എന്റെ ഭയം… എല്ലാം നിന്നിലേക്കാണ് വീണത്…
ഞാൻ അമ്മയായിരുന്നില്ല… ഞാൻ എന്റെ തകർച്ചയായിരുന്നു…”
അവൾ നിശ്ശബ്ദമായി കേട്ടു.
“എനിക്ക് നിന്നോട് സ്നേഹമുണ്ടായിരുന്നു…” അമ്മ പറഞ്ഞു.
“പക്ഷേ ആ സ്നേഹം ശരിയായി തരാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല…”
അവളുടെ ഉള്ളിൽ എന്തോ പൊട്ടി പുറത്തുവന്നു.
“എനിക്ക് അതൊക്കെ വേണമായിരുന്നു അമ്മ… സ്നേഹം… ശാന്തി… ഒരു കൈ പിടിക്കാൻ…”
അമ്മ എഴുന്നേറ്റു.
പതുക്കെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.
“ഇപ്പോൾ… ഞാൻ അത് തരട്ടെ …?” അമ്മ ചോദിച്ചു.
ഒരു നിമിഷം…
വർഷങ്ങളായ വേദനയും കോപവും അവൾക്ക് മുന്നിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
അവൾ മുന്നോട്ട് ചെന്നു.
അമ്മയെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.
ആ കെട്ടിപ്പിടിത്തം…
അവൾക്ക് ഒരിക്കലും കിട്ടാത്ത സ്നേഹമായിരുന്നു.
---
പുലർച്ചെ അവൾ കണ്ണ് തുറന്നു.
അമ്മ ഇല്ല.
പക്ഷേ… ഒരു മാറ്റമുണ്ടായിരുന്നു.
ഹൃദയം അല്പം ലഘുവായി.
വേദന ഇല്ലാതായില്ല.
പക്ഷേ അതിന് ഇപ്പോൾ ഒരു അർത്ഥമുണ്ടായിരുന്നു.
“അമ്മ എന്നെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നു…
പക്ഷേ അവൾക്ക് അത് ശരിയായി കാണിക്കാനായില്ല…”
അവൾ മനസ്സിലാക്കി.
ചിലപ്പോൾ…
നമ്മൾ വീണ്ടും കാണുന്നത് ശരീരത്തിൽ അല്ല…
ഹൃദയത്തിൽ ആണ്.
അവിടെ… ക്ഷമയും ശാന്തിയും ഉണ്ടാകാം.
അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല:
ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ