വൈകുന്നേരത്തെ മഴത്തുള്ളികൾ തണുപ്പായി വീണുകൊണ്ടിരുന്ന ഒരു ദിവസം…
പഴയ ബസ് സ്റ്റാൻഡിന്റെ അരികിൽ ഒരു ചെറിയ ചെരുപ്പ് കട ഉണ്ടായിരുന്നു. അതിന്റെ മുന്നിൽ ഒരു വള്ളി ചെരുപ്പ് ഒറ്റയ്ക്ക് തൂങ്ങിയിരുന്നു — സാധാരണ, വിലകുറഞ്ഞത്… പക്ഷേ അതിൽ ഒരു കഥ ഒളിഞ്ഞിരുന്നു.
ആ ചെരുപ്പ് ആദ്യം വാങ്ങിയത് മീര ആയിരുന്നു.
കുറച്ച് പണം മാത്രം കൈയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന അവൾ, ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
“ഇത് മതി… നടക്കാൻ മാത്രം ആണല്ലോ.”
കടക്കാരൻ ചിരിച്ചു. പക്ഷേ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു ലാളിത്യവും ഒരു വിഷാദവും ഉണ്ടായിരുന്നു.
ആ ദിവസം മുതൽ, ആ വള്ളി ചെരുപ്പ് മീരയുടെ ഓരോ വഴിയിലും കൂടെയുണ്ടായി. കോളേജ്, വീട്ടുവഴി, കടൽത്തീരത്ത് നടന്ന നിശബ്ദ സഞ്ചാരങ്ങൾ… എല്ലായിടത്തും.
അവിടെത്തന്നെ ഒരാൾ അവളെ ശ്രദ്ധിച്ചു — അജയ്.
അവൻ ആദ്യം ശ്രദ്ധിച്ചത് അവളുടെ മുഖമല്ല… അവളുടെ വള്ളി ചെരുപ്പായിരുന്നു.
കാരണം, മഴയിൽ നനഞ്ഞും പൊടിയിൽ മങ്ങിയുമെങ്കിലും, മീര അത് സ്നേഹത്തോടെ തന്നെ ധരിക്കുമായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം, ചെരുപ്പിന്റെ വള്ളി പൊട്ടിപ്പോയി.
മഴയിൽ നിൽക്കവെ, മീര അസഹായയായി ചിരിച്ചു.
അപ്പോഴാണ് അജയ് അവളുടെ മുന്നിലേക്ക് വന്നത്.
“ഒരു മിനിറ്റ്…”
അവൻ അവളുടെ ചെരുപ്പ് എടുത്ത്, സ്വന്തം കൈകൊണ്ട് വള്ളി കെട്ടി ശരിയാക്കി.
“ഇപ്പോൾ നടക്കാം…”
അവൻ ചിരിച്ചു.
അവൾ ചോദിച്ചു:
“എന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ സഹായിക്കുന്നത്?”
അജയ് മറുപടി പറഞ്ഞു:
“നിനക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടതിനെ ഞാൻ ഉപേക്ഷിക്കാനാവില്ല… അത് ചെരുപ്പായാലും.”
ആ വാക്കുകൾ… മീരയുടെ ഹൃദയത്തിൽ ഒരു പുതിയ ശബ്ദമായി മുഴങ്ങി.
കാലം കടന്നു.
വള്ളി ചെരുപ്പ് പഴകി.
പക്ഷേ അവരുടെ പ്രണയം… പുതിയതായി വളർന്നു.
ഒരു ദിവസം, അജയ് അവൾക്ക് ഒരു പുതിയ ചെരുപ്പ് നൽകി.
മീര ചോദിച്ചു:
“അപ്പോൾ ഈ പഴയത്?”
അജയ് ചിരിച്ചു പറഞ്ഞു:
“അത് ഉപേക്ഷിക്കരുത്… കാരണം അതാണ് നമ്മളെ ഒരുമിപ്പിച്ചത്.”
മീര ആ പഴയ വള്ളി ചെരുപ്പ് കൈയിൽ പിടിച്ച് നിശബ്ദമായി പറഞ്ഞു:
“പ്രണയം ചിലപ്പോൾ വിലകുറഞ്ഞതിൽ നിന്നാണ് തുടങ്ങുന്നത്… പക്ഷേ അതിന്റെ മൂല്യം അനന്തമാണ്.”
മഴ വീണ്ടും പെയ്തു…
ഈ പ്രാവശ്യം, രണ്ട് ഹൃദയങ്ങൾ ഒരേ വഴിയിൽ നടന്നു —
ഒരു വള്ളി ചെരുപ്പിന്റെ ഓർമ്മകളുമായി.
അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല:
ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ