“ഞാനിവിടെ ഉള്ളൂർ മഞ്ചൂന്റവിടെ നിക്കണ്…”
ആ വാചകം ഒരിക്കൽ എനിക്ക് സാധാരണയായി തോന്നിയിരുന്നു.
ഇന്ന് അതേ വാചകം കേൾക്കുമ്പോൾ — എന്റെ ഉള്ളിൽ വെറുപ്പ് മാത്രം.
വിവാഹം ഉറപ്പിച്ച നാൾ മുതൽ ഞാൻ കേട്ടുകൊണ്ടിരുന്ന ഒരു കള്ളം ആയിരുന്നു അത്.
മഞ്ജു — കുഞ്ഞമ്മയുടെ മകൾ.
“സഹോദരി പോലെയാണ്…”
അവൻ പറഞ്ഞിരുന്നു.
പക്ഷേ, സഹോദരബന്ധത്തിന് ഇത്രയും സമയം വേണമോ?
ഇത്രയും അടുപ്പം?
ഇത്രയും ഒളിവുകൾ?
അവൻക്ക് ജോലി ഇല്ലായിരുന്നു.
പക്ഷേ ഒരു “ഡ്യൂട്ടി” ഉണ്ടായിരുന്നു —
മഞ്ചൂന്റെ അടുക്കളയിൽ.
രാവിലെ മുതൽ രാത്രി വരെ…
അവളുടെ വിളികൾക്ക് ഓടി പോകുന്ന ഒരു ജീവിതം.
“എടാ വാടാ… ഇത് ചെയ്തു താടാ…”
ആ ശബ്ദം കേട്ടാൽ അവൻ എല്ലാം മറക്കും —
ഭാര്യയേയും, വീട്ടിനേയും, ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളേയും.
ഞാൻ ശ്രമിച്ചു.
മാറ്റാൻ.
ഒരു ജീവിതം കൊടുക്കാൻ.
പക്ഷേ ഞാൻ മനസ്സിലാക്കാൻ വൈകി —
അവൻ മാറാൻ ആഗ്രഹിച്ചില്ല.
ഒരു ദിവസം… അവൻ പറഞ്ഞു:
“നിന്നെക്കാളും ജീവൻ എനിക്ക് മഞ്ജു തന്നെയാ…”
ആ വാക്കുകൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തോ ഒടിച്ചു.
അന്ന് ഞാൻ കരഞ്ഞില്ല.
കാരണം…
ആ ദിവസം ഞാൻ ഒടുങ്ങിയില്ല —
ഞാൻ ഉണർന്നു.
അതിനു ശേഷം ഞാൻ നോക്കാൻ തുടങ്ങി —
അവന്റെ ഓരോ കള്ളവും.
ഓരോ ഒളിവും.
ഓരോ “ആങ്ങള ഡ്യൂട്ടി”യും.
എനിക്ക് തെളിവുകൾ കിട്ടി.
വോയ്സ് ക്ലിപ്പുകൾ.
സമയം.
യാത്രകൾ.
എന്നെ മൂഢയാക്കി ജീവിച്ച ജീവിതത്തിന്റെ എല്ലാം കണക്ക്.
ഒരു ദിവസം ഞാൻ അവന്റെ മുന്നിൽ എല്ലാം വെച്ചു.
അവൻ ആദ്യം ചിരിച്ചു.
പിന്നെ കോപിച്ചു.
പിന്നെ നിശ്ശബ്ദമായി.
ഞാൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
ഒരേ ഒരു വാചകം മാത്രം:
“ഇനി നീ സ്വതന്ത്രനാണ്… മഞ്ചൂന്റെ അടുക്കളയിൽ.”
അവൻ ആദ്യമായി ഭയപ്പെട്ടു.
കാരണം,
ഇതുവരെ ഞാൻ ചോദിച്ചവളായിരുന്നു —
ഇന്ന് ഞാൻ തീരുമാനിച്ചവളായി.
ഞാൻ വീട്ടിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി.
കൈയിൽ എന്റെ കുഞ്ഞ്.
ഹൃദയത്തിൽ ഒരു വേദന… പക്ഷേ അതിനേക്കാൾ വലിയൊരു ശക്തി.
അവൻ പിന്നിൽ നിന്നു വിളിച്ചു.
ആദ്യമായി.
പക്ഷേ ഞാൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയില്ല.
കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം കേട്ടു —
അവൻ ഇപ്പോഴും അതേ അടുക്കളയിൽ തന്നെ.
അതേ “ഡ്യൂട്ടി”…
അതേ വിളികൾ…
പക്ഷേ ഒരു വ്യത്യാസം ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഇപ്പോൾ അവന് ഒരു വീട് ഇല്ല.
ഒരു ഭാര്യ ഇല്ല.
ഒരു ബഹുമാനം ഇല്ല.
മാത്രം ഒരു സ്ഥലം —
മഞ്ചൂന്റെ അടുക്കള.
എനിക്ക്?
ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്കാണ്.
പക്ഷേ…
ആദ്യമായി ഞാൻ എന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ ഉടമയായി.
കാരണം,
ഒരു സ്ത്രീ സഹിക്കാൻ പഠിച്ചാൽ —
അവൾ തകർന്നുപോകും.
പക്ഷേ ഒരിക്കൽ തീരുമാനിക്കാൻ പഠിച്ചാൽ —
അവൾയെ ആരും തകർക്കാനാവില്ല.
അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല:
ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ